Craft Bike Transalp: Etappe 2 en 3: The race goes on but the game is over

Opgeven? Neen dat doen we niet! 
Overgeven? Dat wel, gisterenavond.
De rit start vandaag met een quasi lege maag en tijdens de etappe komt er niet veel bij. Een rijstkoekje en een appeltje zijn het enige wat me op de fiets houden. Het is verstand op nul en trappen: Er is maar één weg: Naar boven. Er is maar één manier: Op de fiets!
The race gaat gewoon door, maar the game is over.
Klassement? Wat is dat? Ik ken alleen de eindstreep en als ik die elke dag haal, dan zal ik blij zijn en trots op mezelf dat ik heb volgehouden. En trots op mijn teammaat, dat die het met mij heeft volgehouden, want traag fietsen is ook vermoeiend!


De rit van gisteren was een tikje beter dan de eerste. Het begon met een zware beklimming, wat anders? Dit is de Transalp! Ik begin zo langzamerhand het systeem beet te hebben: Men rijde op een berg en men rijde naar beneden, waarna men wederom op een berg rijde, maar dan een andere dan de eerste. Er zijn hier heel veel bergen en al die bergen samen zijn de Alpen. Dit is de Transalp: we steken de Alpen over dus we rijden over heel veel en heel hoge bergen, onderweg getrakteerd op prachtige zichten. Dat is het systeem! Simpel!


Maar we waren bij gisteren:Imst =>Ischgl 78km: Het ging iets beter dan de eerste dag, de beklimming was weer hel, 5 mixed teams en ontelbaar vele andere haalden ons een voor een in. We konden de schade beperken door in de afdaling en de laatste snellere (dit is héél eufemistisch uitgedrukt) kilometers nog een paar teams weer op te halen. We waren een beetje blij zelfs toen we over de streep reden, maar het was van korte duur. Groot was onze teleurstelling toen we zagen dat we weer maar 15de waren. 


Vandaag van hetzelfde laken een broek:Ischgl => Nauders: 72km. Alsof het nog niet erg genoeg met me gesteld was, gaf ik vlak voor het avondeten over en ging zonder eten naar bed. Deze morgen kreeg ik verrassend genoeg twee pistolets en een kom muesli door de keel. Maar daar was de maag niet blij mee, ze protesteerde de hele rit en ik kon ze niet kalmeren. Geen eten in de maag, geen voeding voor de benen. Als een slak kroop ik omhoog en ik kon zelfs op het asfalt niet mee... Ik heb het opgeven om de teams die ons inhaalden te tellen, ik weet zelfs niet hoeveelste we zijn. Wat ik wel weet is dat we ontzettend veel nieuwe gezichten zagen onderweg. Het werd zelfs even gezellig: Het ene na het andere Belgische team stak ons voorbij. Jullie zijn ongetwijfeld allemaal gezellige kerels, maar jullie begrijpen hopelijk wel dat ik jullie liever tegenkom na de eindstreep als ik al op een terrasje zit met een cappuccino deca en er tijd is voor een gezellige babbel.

Flies vertelde me daarnet dat het een prachtige rit was. Ik geloof hem op zijn woord. Ikzelf zag enkel mijn voorwiel en dat is niet zozeer als prachtig te omschrijven.
Het hoogtepunt van de rit, waar ik mijn ogen niet voor nodig had, was een aar(t)sdonkere tunnel van een 100-tal meter waar je geen meter voor je uit kon zien. Slechts enkele led-lampjes duidden er het traject aan. Muisstil alleen het geluid van banden op de ondergrond en dan plots: een knaller van een scheet! Sorry, maar als je echt diep zit, is zoiets een hoogtepunt. Toen we weer in het licht kwamen, keek iedereen naar elkaar en was het al snel duidelijk wie de schuldige was. Hilariteit alom. ( Neen het waren noch Flies, noch ikzelf!! :-)


Het plan voor de komende dagen is overleven en stilletjes hopen dat ik toch nog eens een opflakkering heb. Maar nu ik hier toch ben, zo ergens achteraan in het rijtje, kan ik misschien eens proberen van de landschappen te genieten. Als ik uit de hotelkamer naar buiten kijk, zie ik niets dan machtige bergen. Ik besef niet eens dat ik daar doorgereden heb, alleen mijn benen herinneren me er aan. 


The Green grizzly werd een mals troetelbeertje, maar at the end, wat is er mis met achter de regenboog te wonen? :-)


Wordt vervolgd.  

Craf Bike Transalp Etappe I: De stervende zwaan

Even plots als we hier in Oberammergau zijn toegekomen, vertrokken we voor de eerste etappe van Oberammergau naar Immst over 98 km en tot op 1800 meter hoogte. Een gigantische klim doemt angstaanjagend op in het hoogteprofiel: de Marienbergioch. Tijdens de registratie ontdekten we dat we voor de start in startboxen per startnummer zouden opgedeeld worden. Met ons nummer 735, belanden we in box C met 35 mixed teams voor ons en 33 achter ons. We zijn er niet blij mee, want dat betekent dat we voor onze doelstelling te halen al van bij de eerste kilometer tot een inhaalactie gedwongen zijn.

Maar geen probleem, de start op asfalt, 22km verloopt glamoureus en we halen team na team in en we schuiven gestaag op. Als we na een 30-tal km naar rechts een smal pad moeten inslaan, roept Flies 1km op voorhand: “Zorg dat je vooraan zit, dan gaan we als eerste de offroad sectie in.” Het opzet slaagt en als derde team van ons groepje gaan we het pad in. We kunnen nog sneller, maar volgen genoodzaakt het tempo van onze voorgangers. Het is toch nog snel genoeg om de andere 20 teams achter ons te laten. 

Als we onze verzorgers tegenkomen op km 63, zijn we 12 de in het klassement. Maar dat is buiten die Marienbergioch gerekend.

Daar begint de calvarietocht. Ik val stil en er is geen lieve moederen aan. Wanneer er halverwege de beklimming een zwarte massa langzaam maar zeker uit de diepte dichterbij sluipt, zakt me de moed in de schoenen. Wel 100 renners komen erop en gaan erover, er zitten vier mixed teams in het pak. Als we met horten en stoten dan toch boven komen, duiken we de afdaling in en wat volgt is a piece of cake. Op de 12km op een glooiend pad halen we 1 mixed team terug in, maar het kwaad is geschied. We rijden als 15^de uiteindelijk over de eerste streep van de race.
Hier ontvangen onze soigneurs/partners ons met open armen, maar een modderkus zien ze niet zitten. Ook onze buurman en teamgenoot van Flies, Erwin De Clerck staat ons op te wachten, van een verrassing en tof einde van onze etappe gesproken!

Met een rit is de wedstrijd nog niet gereden, maar het is wel een opdoffer.

We analyseren wat er mis is gelopen en het kan maar een ding zijn: niet genoeg gegeten tijdens de race. Door het slechte weer, het regende van start tot finish, had ik geen dorst gevoel, maar de koude slorpte meer energie dan ik vermoedde. Ook de zenuwachtige en snelle start had er waarschijnlijk iets mee te maken. Er zat wat stress in de maag waardoor er geen plaats was voor een snelle hap. Flies fietste erbij en keek ernaar. Op de cruciale momenten kwam hij natuurlijk wel in actie. Zo sleepte hij mijn fiets omhoog terwijl ik op de berg het gegetene weer probeerde te serveren….

Morgen een nieuwe dag, met meer regen en hopelijk goeie benen van begin tot einde.

                                                                                                                  

Craft Bike Transalp

... en toen waren we er, in Oberammergau, de startplaats van de Craft Bike Transalp 2012.
Ergens in november vorig jaar schreven we ons in: Flies en ik. We maakten onze partners zo zot om mee te gaan voor de logistiek en sieso dat was dat.
Ondertussen trainde we een hele halve winter samen in Gran Canaria, reed ik een Cape Epic met Fien, won Flies een  meerdaagse in Lanzarote en enkele koersen op Gran Canaria solo en samen reden we nog een wedstrijd als tussendoortje in Italië. ( Deze avonturen lees je hier ook op deze blog. )
En plots, alsof we met een teletijdmachine geflitst werden, staan we hier in Oberammergau en beseffen we dat we morgen vertrekken voor het serieuze werk!
Het regent hier pijpestelen, de voorspellingen zijn ondermaats, maar wat kan het ons schelen? Dit is de Craft Bike Transalp en hier hebben we een 9 maanden onbewust naartoe geleefd!