Nieuwe dingen in 2015 Part III: Bike packing

Het jaar is al fel gevorderd en het lijkt misschien of ik heb stilgezeten, maar niets is minder waar.In april ging ik de uitdaging met mijn derde nieuwigheid binnen het domein fietsen aan: bike packing. 

Het stond al een tijdje op mijn wish list, maar het trainen voor de competitie liet zulke foliekes niet toe. De combinatie met full time werken, bleek ook niet ideaal. De escapade deed me een week in het ziekenbed belanden met hevige koorts die ik niet onder controle kreeg. Ik heb mezelf uiteindelijk aan de situatie overgegeven en dat was de juiste remedie. Totale overgave, heel moeilijk als dat betekent dat je een week lang tot niets in staat bent. 
Buiten dan opzoeken wat koorts nu eigenlijk is, want eerlijk gezegd, had ik daar nog nooit bij stil gestaan. 

Wisten jullie dit?  
"Koorts kan je zien als een ontregeling van de thermostaat in de hersenen. Het lichaam krijgt een onterechte indruk van koude. Daarom start het allerlei processen om de lichaamstemperatuur naar boven te krijgen: spiertrekkingen, rillingen... Dat alles doet de temperatuur stijgen, maar kost ook veel energie."
Meer weten over koorts? Deze site bracht mij soelaas, maar jammergenoeg geen verkoeling. :-)

Het avontuur
Het bike pack avontuur beleef ik onder leiding van ervaringsdeskundige Harre Hart.
Het is een micro bike packing ( 1 nachtje slapen ) met vertrek bij me thuis in Oppuurs op een onmenselijk vroeg uur. Met de fiets rijd ik richting Londerzeel waar ik Harre oppik en samen zetten we koers naar Brussel Noord. Daar missen we de directe trein naar Dinant die ons uiteindelijk naar Beauraing zou brengen. Dinant zelf wordt dan onze eindbestemming met de boemeltrein. 

Brussel Noord, gelukkig moeten we hier niet overnachten

Een met zorg uitgetekende track voert ons tot op vijf kilometer van het verste punt waar we planden om de nacht door te brengen. 

Furfooz, L' Aiguille de Chaleux

Het parcours is net iets zwaarder dan verwacht en om 23uur slaan we ons kamp op aan een ruisend riviertje midden in het donkere bos.

Onder het zeil

slaapwel

Het eindpunt, het natuurwonder Fondry des Chiens bereiken we de volgende ochtend bij zonsopgang. 

Zicht op Fondry des chiens

We besluiten om de "snelweg" richting Dinant te nemen en daarvoor wijken we eerst af tot Mariëmbourg om in te pikken op de ravel. Een vlakke rit in het zonnetje brengt ons op die manier terug naar het station in Dinant. We steken ene met hesp en ene met keis achter de kiezen en zo breien we een einde aan ons avontuur. Maar plannetjes borrelen voor more to come, ik ben gebeten door het bike packen, ik heb de smaak te pakken!

Bekijk hier het filmpje van ons avontuur. Er komen twee momenten in voor waar de koorts achteraf aan te wijten kan zijn... Wie vindt ze?
Lessons learned voor een volgende keer die ongetwijfeld heel snel zal volgen. 

Bekijk het filmpje

Materiaal: 

• Fiets: 
• Sara: Specialized Epic, het competitiebeest bij uitstek, maar zonde om in te zetten bij dit soort avonturen. :-O
• Harre: Pilot : Titanium, compleet voorzien van Rohloff met riem, Jones h bull bar, naaf met dynamo, Son naaf en USB aansluiting op balhoofd.
• Bagagedragers: 
• me: merk Thule voor en achteraan, geleend van en vakkundig geplaatst door Harre.
• Harre: merk Apidura geen rekje maar ultralichte waterdichte tassen die rechtstreeks op je kader monteert
• Waterdichte tassen: Ortlieb, geleend van Harre,stamt uit zijn mototijd.
• Slaapzak : 
• me: type wat hebben we nog op zolder liggen, gelukkig heel warm, jammergenoeg heel groot.
• Harre: xxx
• Waterdichte slaapzakhoes: beiden: Hunka Bivvy, Alpkit  geleend van Bertie 
• Zeiltje of in 't echt tarp genoemd: beiden: Tarp rig 3,5  Alpkit ,mee onder 't zeil met Harre
• Waterzuiveringspompke ( dat waarschijnlijk niet voldoende werkte zonder tabletjes ): msr miniworks, hebbedingetje van Harre.

Onmisbaar onderweg

Extreem

Zou het kunnen dat we op zoek gaan naar steeds extremere sportieve uitdagingen omdat we het in ons dagelijks leven zo gemakkelijk hebben? En nu hoor ik jullie denken: ”Makkelijk? Ik vind het leven niet eenvoudig.” Denk dan eens na: ’s morgens is er koffie met een druk op de knop, naar het werk gaan gebeurt met vijf stappen naar de auto en wat energie die verloren gaat aan ergernissen met betrekking tot de files of de andere weggebruikers. Werken doen we achter de computer en enkel onze vingers worden moe. De lunch ligt na een simpel telefoontje op kantoor. Kauwen hoeft niet, want het broodje is zodanig leeg dat het smelt in de mond. Het blikje cola dat er achteraan gaat, geeft een explosie in het hoofd die we interpreteren als een energieboost. De klop die we daarna ervaren zien we als een dip omdat we zo hard hebben gewerkt. Het is ons lichaam dat even halt roept, want het heeft net de brokstukken van die knal geruimd. Als antwoord gooien we er een chocoladereep en een Ice-tea tegenaan. En het ontploft weer in ons hoofd en ons lijf moet opnieuw aan het delven op zoek naar overlevenden. 

Ik moet jullie gelijk geven, het leven is inderdaad niet gemakkelijk ... voor onze cellen. Maar wat ik eigenlijk bedoel is dat er bij geen enkele stap in ons levensproces nog een vorm van fysieke inspanning nodig is, dat we in onze maatschappij niet meer lichamelijk door een muur moeten gaan om te overleven. Onze spieren leiden een lamlendig leven, terwijl onze cellen zich de ziel uit het lijf werken als gevolg van al die rommel die we binnen gooien. Maar dat voelen we niet. Althans die signalen negeren we: hoofdpijn, een opgeblazen buik, darmkrampen, zweten, vermoeidheid, wie kent het niet? Maar goed, terug naar het vraagstuk van de dag: zou het kunnen dat we op zoek gaan naar steeds extremere sportieve uitdagingen omdat we het in ons dagelijks leven zo gemakkelijk hebben? Twijfelt er nog iemand? Overleven in onze maatschappij is een evidentie geworden, dan maar die overlevingsdrang kunstmatig prikkelen door een buitengewone sportieve inspanning te verrichten. Is dat niet een klein beetje een schande dat we ons alles in onze schoot laten werpen, alles voor lief nemen, steeds sneller gaan, voor niks meer tijd hebben en daarmee het milieu en onze cellen belasten. Om dan bij wijze van tegenprestatie ons fysiek af te reageren in een loodzware competitie als de Cape Epic, de Grand Raid Godefroid, de Zillerthalmarathon en vul maar aan wat je zelf gereden hebt dit jaar? Ik wijs niemand met de vinger, want ik doe het ook. 

Ik constateer en ik beschrijf nu gewoon wat ik ervaar door even stil te staan. Want sinds ik Japanse driejarenthee drink in plaats van koffie heb ik elke ochtend zes minuten de tijd om gewoon eens stil te staan. Een minuut om het water te laten koken. Een minuut om het tot net onder het kookpunt te laten zakken, drie minuten om het builtje ( dat ik zelf heb gevuld met losse blaadjes ) te laten trekken en nog een minuut om het op drinkbare temperatuur te laten komen. Op die tijd heb jij drie koppen koffie binnen. Wat ik ervaar als ik de thee drink is geen boost. Mijn lijf wordt niet onder druk gezet en ik val een tijdje later niet in een gat. Mijn geest blijft helder, ik ben niet vermoeid en ik heb geen andere klachten. 

Ik verplaats me zo veel als mogelijk met de fiets, eet voeding van natuurlijke oorsprong, rasp mijn worteltjes met de hand, bak mijn eigen koekjes en wat merk ik? De behoefte om mijn teveel aan energie te ventileren in een sportief event is er niet meer. De drang heeft plaats gemaakt voor iets wat ik als veel waardevoller ervaar: pure goesting. En dat voelt heel gematigd. Maar misschien klinkt dit voor jullie dan weer allemaal heel extreem? 

Verwend?

Als kind kreeg ik niet altijd alles wat ik vroeg en ik vroeg al niet veel. Alleen de Heilige man met de staf gaf me op 6 december steevast wat mijn hartje begeert. Toen ik er later achter kwam dat de Sint mijn ouders waren, kon ik dat niet geloven: mijn ouders zouden nooit zoiets doen. Elke week naar de kapper, elke maand een paar nieuwe schoenen, neen daar droom ik niet van. Ik hoef niet veel geld te verdienen, als ik genoeg heb om mijn fietspleziertjes te betalen, dan ben ik de gelukkigste vrouw op de planeet. Regen of zon, koud of warm, het deert me niet. Je zal me dus niet horen klagen over het weer, daar besteed ik mijn energie en de tijd van een ander niet aan. Ik ben niet veeleisend, niet zagerig, niet klagerig, nooit moe, altijd positief .... euhhh mijn man leest mee over mijn schouder, het kriebelt plots in zijn keel. Ik dwaalde af. Wat ik wil zeggen, is dat ik niet verwend ben. Op een grauwe zondag in december, haal ik mijn fiets van stal. Een stevige training staat op het menu en daarvoor schakel ik heel bewust de juiste sparring partners in. De mannen hebben zin in een ritje op de weg, maar ik wil perse het veld in. De avond tevoren reed ik een nachtrit in het Zoniënwoud, ik ben nog vol van de nachtelijke sensatie op de donkere glooiende paden van het grote bos rond Brussel. Dichtbij en toch het veraf gevoel in het hoofd en de benen. Ik verlang naar meer. De winterrit van WTC de Buslotfietsers in Sint-Gillis – Dendermonde is de uitverkoren toertocht voor vandaag. Om zeven uur spring ik uit bed waarna ik me nog anderhalf uur moet zien bezig te houden. We hebben pas om half negen afgesproken, maar ik ben niet te houden. Ik blaak van goesting en energie. Tien minuten op voorhand ben ik op post en bel mijn partner bijna letterlijk uit bed. Ik had beter moeten weten, dit plaatje was te perfect. Wat volgt is een langgerekte zwanenzang door een zwanenmeer van modder en slijk. De aarde zuigt mij en mijn fiets letterlijk naar beneden. 

 Hierdoor bereikt niet alleen mijn energiebalans een laagtepunt, maar ook mijn humeur zakt af naar ongekende oorden waar het niet prettig toeven is. Ik knipper met mijn ogen, ze schuren en het beeld verandert niet: karresporen met kolkende moddergeulen, zwart grijnzend asfalt bezaaid met dreigende aardkloten, achtergelaten door de frames van mijn voorgangers. Ik zie kale maïsvelden zo vlak als een spiegel en zwarte kraaien die me schertsend over het hoofd duiken. En ze hebben gelijk dat ze lachen. Wat bezielt mij en deze honderden ander bikers om hier in deze depressieve omstandigheden te komen biken? Als we nog van fietsen kunnen spreken, want mijn wiel draait niet meer van de viezigheid die zich opgestapelde tussen het frame en het wiel. Maar ik hoor mensen rond mij lachen en grappen en blijkbaar sta ik alleen met deze gedachte. Dit vinden andere bikers leuk? Ik kijk om me heen aan de bevoorrading en spits mijn oren. Niemand klaagt. Er wordt hoogstens even geopperd dat het parcours er wel erg zwaar bij ligt vandaag, gevolgd door het zinnetje: “Maar dat is biken, daar doen we het voor!” “Nééééén,”, welt het vanuit mijn tenen in me op: “dit is het NIET! Dit is niet biken, jullie weten gewoon niet beter!” Ik kan me nog net bedwingen, ze zouden het wellicht niet begrijpen. Op zondag de fiets buiten halen om een streep door de modder te trekken, daar heb ik niets meer aan. Zelfs goed gezelschap kan het gevoel niet meer naar het positieve doen overhellen. Met veel goede wil probeer ik een lichtpuntje te zien, iets wat me vandaag een prettig gevoel geeft op de fiets, maar ik vind echt niets. Ik besluit zelfs voor de eerste keer in mijn fietscarrière de tocht af te snijden en recht naar huis te rijden. 

Wat bezielt me toch, ben ik teveel gewoon? Het antwoord is wellicht: ja. Ik ben niet verwend in de materiele zin van het woord, echter meer dan verwend, zeg maar op zijn Vlaams: ‘rot bedorven’, in de sensationele zin. Lusjes rijden op een vettig vlak biljartlaken, daar bedank ik voor. En toch worstel ik met de waarde die mijn ouders me in hun opvoeding hebben meegegeven: “Wie het kleine (heuveltje) niet eert is het grote (gebergte) niet weerd.” Zou ik dan toch nog niet helemaal rot (bedorven) zijn?

Too many Poppies?

There are never too many poppies and there is never too many sand!

Only for this view I would travel around the world!

Sunday afternoon 2pm, three bikers gather together at the chiefz place in Londerzeel. 
Time to take off to Calais for checking the last part of the route of the Transcanal. ( A two days bike event organized by Transactief.)

We only leave at 2 in the afternoon because off the tide. At four the water is low and it allows us to use the hard part of the beach to ride on. At least that's what we hope for, reality tells our legs that the sand is always loose even when it's low tide.

We will ride for 15k over the beach to reach the port of Calais and come back by the inland.
My machine for the day is the Specialized Rumor. 

My legal weapon for a while

My fashionable outfit powered by Inverse ( jersey ) and Vaude ( baggy ). 
Flashy glasses called Stella by Endura.

Let's start the action

Sand on the beach, some more sand in the dunes, some bunkers, a pursuit of an angry land owner, six flat tires, a lot of fun and a lot of poppies later, we arrive back at the car and leave
with a great feeling of satisfaction. 

too much smiling!

Surrender on the beach

Almost there

Where are they going without us?

Victory on the bunker

Too much tools and no more tubes... 

On the way back we talk the time away through a lot of important and unimportant topics.
But our last words remain in our heads:  the famous words of our ex prime minister Yves Leterme:  "We hebben nood aan vijf minuten politieke moed."  ( We need five minutes of political courage. )
We will spent the next coming time on finding that "courage", isn't it Harre?!  
tbc! 

Bonus: Harre Hart sponsored by Adidas, just like trial legend Kenny Belay, thinks it only takes a pair of glasses to be a champ! I think he also needs the wings! 
Enjoy his effort! :-)

A true story

A guy drove up to my driveway and said:
"Shall I clean your bike?"
A dream came true


Iedereen kent ondertussen wel mijn slechte kant op de fiets - mijn slechte kanten ernaast, daar hebben we het maar liever niet over. - Ik HAAT het om mijn fiets te kuisen.
Ik schreef er ooit een stukje over in het blad O2Bikers. 

tekening door www.assielab.be

 (Slechte) Fietsmoeder!Ik hou van mijn fietsjes, mijn kleurrijke, hippe Trekkie en mijn ranke, vinnige Epic. Bikes, jullie zijn geweldig, ik zou jullie voor geen geld willen missen. De avonturen die we samen beleven, zijn niet meer op 2 handen te tellen. Jullie zijn een deel van mijn leven en stel dat er ooit een dag komt dat ik zou moeten kiezen tussen jullie en mijn teerbeminde man, dan zou ik voor een hartverscheurende keuze staan. Maar soms, liefste fietsjes, zijn jullie een doorn in mijn oog, een nagel aan mijn doodskist, twee PITA’s: pains in the ass! Soms dan wenste ik dat ik jullie nooit in mijn leven had toegelaten, dat ik nog steeds met mijn zware MTB-geval van bakker tot bakker reed en dat ik nooit van een technische beklimming, rotsige afdaling, singletrail of drops en hops had gehoord. Dat meen ik uit de grond van mijn fietshart en krijg ik nu de stempel van slechte fietsmoeder, dan draag ik die gelaten. Het gaat mij niet om de momenten dat jullie koppig zijn waardoor ik over het stuur duikel en jullie bont en blauw weer bestijg of het feit dat de wekker in het weekend op een onmenselijk uur afloopt omdat jullie zo graag weer een of andere mooie tocht ver weg willen rijden, dit vergaat in het niets bij de echte frustratie. Ik spreek niet over de dagen dat jullie ziek zijn of iets gebroken hebben, er is altijd wel een goeie fietsdokter in de buurt. Jullie bokkesprongen in een afdaling en schijnbewegingen op gladde wortels zijn mij vertrouwd en dierbaar. Dus neen, die momenten zijn het niet. Wat me zo aan jullie ergert lieve, lieve kleine fietsjes, is jullie constante drang naar vuil! Jullie zijn magneten voor slijk, modder en nat zand ( of is dat allemaal hetzelfde? ). Waar een plas is, een poel of een drassige plek, jullie moeten en zullen erdoor tot jullie vies, besmeurd en onherkenbaar zijn. Wanneer jullie daarna heel zelfvoldaan naar mij staan te grijnzen, dan weet ik hoe laat het is en voel ik de frustratie van een overspannen moeder. Ik heb vaak de tactiek van het negeren toegepast: Negatief gedrag negeer je, positief gedrag wordt beloont. Maar als ik daarna met mijn smerige bloedjes op stap ging, voelde ik de veroordelende blikken en het gefluister in mijn nek. “Kijk, daar fietst een ontaarde moeder: Ze wou fietsjes, maar ze kan er niet voor zorgen. Dat moesten ze verbieden. Er zou een examen voor het aanschaffen van een mountainbike moeten bestaan.” Ik troost mij dan met de gedachte dat ik er altijd voor zorg dat ze technisch in orde zijn en dat ze veel aandacht krijgen: Een goede gezondheid en quality time, is dit niet waar alle kinderen van dromen en velen tekort in komen? Wat maakt dan een vuile neus of een zwarte broek? Op een ochtend werd er echter aangebeld en moest ik aftekenen voor een grote doos met daarin, een set ecologische verzorgingsproducten en de boodschap of ik deze wilde proberen?! Als eerste reactie checkte ik of er ergens een verborgen camera stond, toen bleek van niet zag ik het als een straf van het universum. Ik stond pat.
Wat kon ik anders dan ermee aan de slag te gaan?  Het kostte me nog enkele dagen om aan het idee te wennen, maar algauw brak het moment van de waarheid aan: Een verzorgend badje door hun fietsmoeder. Al bij de eerste aanraking bloeiden mijn fietsjes open, ze lieten zich gedwee inzepen, schrobben en insmeren. Ze leken van dit intieme moment te houden en nadien stonden we alle 3 te blinken, ik van trots.  Misschien moest ik dit maar eens vaker doen, het zou ons alle 3 ten goede komen en met de juiste producten is het een makkie en genieten alle betrokkenen. Ik hoor mezelf graag deze belofte maken en ik zal me er wel aan houden. Maar als er zich morgen een vrijwilliger aanbiedt die na elke rit een intiem badmoment met mijn fietsjes wil beleven, dan neem ik dat voorstel met beide handen aan: Ik geef je mijn bloedjes uit vrije wil in handen, ik zorg voor de perfecte schoonheidsproducten en ik beloof je plechtig dat ik je nooit of nooit zal aanklagen voor “pedofietsie”.

Ondertussen was ik weer van het goede pad afgeweken tot Nicolas Verjans van  Bike7  een maand geleden mijn oprit op reed en vriendelijk aanbood om mijn fiets te kuisen. 
Sindsdien droom ik elke dag dat het weer gebeurt, maar jammer genoeg herhaalt deze geschiedenis zich niet. 
Uiteindelijk nam ik zelf de borstel ter hand en besefte ik weer dat poetsen kinderspel is met de juiste producten. Ik ben weer een tijdje op het goede pad, maar blijf ondertussen verder dromen van de poetser op het witte stalen ros.  

Nicolas @ work

Oog voor details

Schrobben maar

Finishing touch

En nu is het aan mij

Bike women camp

Woke up too early this morning. It was actually still night. 
At 4 am I got in my fathers car and exactly 9h, some other cars, planes, queues and traffic jams later I opened my eyes again and found myself back in the sunny Kaltern am See Süd Tirol, Italy!. Somewhere in that 9hours this happened to me. 

Aï

For three days I will assist to the Bike women ladies camp. Three days for women by women with bikes, bike clothes, bike stuff, bike stories, massage, wine tasting, yoga, BBQ... and...other things about women and bikes. This first day was a direct hit! Can't wait to experience more tomorrow. 

With this shirt I am officially one of them

A magical place at the lake

mountains & bikes = heaven

bike-hike-bike-photo

my colorful new girlfriends

A complete review about this trip you will read in the Dutch magazine Mountainbike Plus.

Epic Matters Stage 2 & 3 : 19th 20th March

Okay guys, taking a rest was what we needed, I speak about "we" cause in the Epic you are never alone. In the Epic you are two people at the same time. You are yourself and your partner, like a tandem or better, siamese twins.
We will probably be missing each other after this intense week, but we get our life partners back in stead. Hope they will keep up the standard. :-)

You know that yesterday was bad, I threw up in the night and right after breakfast.Biking without fuel...
It was a long stage of 147k with a big 20k climb at the start and than a 100k mostly flat followed by a loooooooong technical downhill. A good plan was to ride up the hill as fast as possible, to catch a strong group of man and let ourself be taken with them. But it turned up otherwise. We were so slow in the uphill that we could see the back of the group and the cars behind. I mean Laura saw it, I had sweat in my eyes and ate my handlebar. We ended up with slow guys how were tired and didn't wanna take over on the flat. Laura was leading the whole group and the man were grateful to her inside but rude on the outside. In the downhill we had to break so much because of the strugglling of the once in front that we couldn 't enjoy a minute. We passed the finish line disapointed and tired. 8h10. Laura admitted it broke her personal record on the bike. Congrats Partner, you are so strong!

It was all hectic yesterday that we decide not to assist to the podium ceremony and get to bed early and apparently it payed off. 

However at the first 5k of todays stage I was thinking about how I could tell Laura that I wanted to quite, at least not quitting the Epic, but leaving the competition. I felt so bad, breakfast came back in my ... ( I think you don't wanna know ).I thought I will never make it at this speed and I have already the impression to stand still. I must tell here to go at her own speed and leave me behind struggling. 
Laura from her side was thinking: "Does Sara still likes to ride with me? There is no sound, not a word!" 
In the writing I could go putting words endless but on the bike there is race modus. 
And now it is time for the massage.

Ohh and just a little detail, when we crossed the finish line we heard by sms from the home front that tod!y we finished second! 
What?
Really!

I said Laura in spetember 2012:, "I bring you to the Epic and you bring me on stage.", and that happend today!
I said also:"I will cry on stage.", but I hope I don't It would look a bit awkward, no?

I didn't cry

A special thanks goes to Rado Declerck who gave me two of his super gels on the bad day yesterday. After de first I flew on wings for a while.

Today I thank Eddy Feliers for the support in the back! 

There is a lot more to tell, little and big details that we take for granted but one day you might here it life! 
We don't know what tomorrow will bring but we will keep u posted

It's oh so quite and beautiful

nice to here

Epic matters: The Prologue

A view from the top of the stairway to hell euhh heaven, our first climb of the day

Ok we did it, we rode the prologue and we ended up 5th. The gap with the leaders Esther Süss and Jane Nuessli is only 7,5 minutes. I am happy and Laura is too, she enjoyed it and didn't have to slow down to much. At least she is so kind to let me believe this. At the start we were much more excited about finding out how we would ride together then about the race itself. As a person it is sure there is a click but would there be a click as a rider? We discovered there is, so we are two happy people here. 

About the prologue's track: 

If I would try to put it in words it wouldn't even touch the heels of the poetic description the copywriters of the Cape Epic gave it. Therefore we invite you to read this. We can confirm they didn't exaggerate one millimeters. 

Description of today's track

About the race: last years winners Esther Süss and Sally Bigham are no longer a team this year. Sally rides with her Toppeak Ergon team partner Milena Landtwing and Esther had to look for another lady. Since Jane lives in Suisse, the choice was easy. 

The good thing about this mix up is that there will be a lot more competition going on and we are anxious to follow this ranking from close. 

Check the complete race results at : http://www.cape-epic.com/live/

Our competitors on the track

About our tactic: We will take it day by day, no plans just riding and having a good time. How does that sound?

Days are so relaxed and hectic at the Epic. From day one we are taken into a roller coaster, we don't sit still and we don 't do anything else than ride and think about riding. There is the bike to check, the food to take care of, the tent to install and so on... But we don 't complain, while we are doing all this we catch up with Fontana again ( on stage today in third position ) and we enjoy the sun, bless God there is sun here ... even to much, tomorrow they expect 28°C in the shade and .... THERE IS NO SHADE ON THE 96KM TRACK!

our recovery food, proteins & salty carbs