Bloggen voor Ladies Fun Sports

Of ik gastblogger wilde zijn op haar website, vroeg Angélique van Ladies Fun Sports. 
Twijfelen deed ik niet en zei ja. De twijfel komt misschien op het moment dat ik de eerste post zal moeten schrijven, maar dat zijn zorgen voor later! 
De eerste zorg is: welke van de foto's die Sylvie Bonne met zoveel zorg genomen heeft, kies ik als profielfoto?

Wat is jullie advies? ;-)

Foto 1: smiley me

Foto 2: mysterious me

Foto 3: weird me 

New things in 2015 Part IV: Hiking?

Traveling without the bike since long... 
Changed my cycle shoes for … hiking shoes … 
Spent six hours in the mountains with a personal guide and a 4 month old lady: 
my sister and her new born girl Axou.  
The hotspot is Harstad, Norway
Hiking at Hinnoya Linnasuolu. 

Happy feet: ready for the hike

follow the red beacon

mother carrying child in the great outdoors

take rest

a landmark at the top

we were there 

Tot weerzien bij God

 Toen onze Peter nog in goeien doen was en dat is nog tot niet zo lang gelederen  dan vroegen we hem regelmatig: “Peter, hoe is het ermee?” Zijn antwoord was  dan steevast: “Op zijn Peters hé, Manneke.” Wat dat dan juist betekende dat wist niemand, maar we namen het altijd positief. Want onze Peter leek altijd content. We hebben hem nooit contrair gezien en hij zat zelfs altijd vol gezonde humor.

De laatste maanden moesten we die vraag niet meer stellen. Onze Peter was onze Peter niet meer. We vonden hem zelfs op momenten nen echte zagevent. Als we enthousiast zijn kamer binnen kwamen en nog voor we iets konden zeggen werden weggestuurd met een snauw en de boodschap: “Mag ik nu rusten!” Dan was ik op mijn tenen getrapt en dacht: “Ge zou beter uw energie steken in te willen leven dan in u kwaad te maken.”
Maar dat was niet eerlijk.

Wij wilden dat hij bij ons bleef en hij wilde gaan. We kunnen ons niet herinneren dat onze Peter ooit zo overtuigend iets gewild heeft, dan te mogen vertrekken. En wij maar aan zijn mouw trekken. Dat moet echt ambetant geweest zijn voor hem. En egoïstisch van ons. Hij wilde afscheid nemen, maar wij nog niet.

Onze Peter heeft dat goed gedaan. Hij heeft zijn moment goed gekozen en hij heeft ons goed voorbereid. Zonder al dat zogezegd gezaag, die eindeloze gebeden en zijn gecommandeer, hadden we voor een grote verrassing gestaan. Nu wisten we wat er ging gebeuren, hij heeft het ons zelf verteld. ( Enkele maanden geleden op zijn huwelijksverjaardag, schreef ik nog een blogbericht over zijn wens om te gaan.) 

En natuurlijk komt het hard aan. Een uniek mens is er niet meer, de familie is onthoofd. Maar we moeten kunnen toegeven dat we vooral dankbaar zijn. Om de vele mooie jaren gevuld met onvergetelijke Peter momenten. Dankbaar om de wijsheid de raadselkes, de gedichtjes en de uitvindingen die hij heeft achtergelaten. In de stelten, den bakfiets, de klakkebus, het bottenplankske en in ons hart, daar zit onze Peter nu.

Peterke jong, zijt gerust, we nemen geen afscheid, maar zeggen met veel vertrouwen: 

“Tot weerzien bij god.”






Nieuwe dingen in 2015: deel II, Handbiken

Frank

is sportman, dorpsgenoot en leidt aan Ataxie van Friedreich waardoor hij in een rolstoel is beland. 
Frank neemt je mee in zijn avontuurlijke en uitdagende wereld via zijn blog. 
Frank neemt mij mee in zijn sport: handbiken.  
Het relaas en een filmke hieronder.

Instructies

"Niet te hard van stapel lopen in begin, u niet opblazen." 
Klinkt bekend.
"Zet de rugsteun maar wat meer naar voren, ge moogt uw armen niet overstrekken als ze naar voren zijn en het is niet leuk als je niet goed zit."
Ook dat klinkt bekend, onze positie op de fiets bepaalt de mate waarin je naast kracht uit de benen, kracht kan overbrengen vanuit de rug en de onderbuik. Ik ondervind al rijdend dat mijn positie ook op de handbike een grote invloed heeft.
"Voorzichtig in de bochten."
"En euhhh … als er wielertoeristen voorbij komen, dan ga ik even mee, hé!"

En wijle weg

Frank: "Hier roep ik altijd even (aan restaurant het Scheldehooft in Branst), want da's een gevaarlijk punt."
Ikke: "Ah heb je geen bel?"
Frank: "Neen, want dat weegt teveel." 
Ikke: "Haha gij zijt nen échte, elke gram telt."
Frank: "Toch als ge die paar gram 300 keer moet meedraaien per kilometer."

Zo had ik het natuurlijk nog niet bekeken. Op een handbike draai je met het stuur, de remmen, de versnellingen, de handvaten ze bewegen allemaal mee en dan weegt elke gram betekenisvol door.

Frank: "De échte hebben de remmen en hun verzet hier gemonteerd en wijst op de buis aan de benen. Maar dan moet je een volledige draai doen vooraleer je kan remmen en die fractie van een seconde, dat is in het verkeer een eeuwigheid te laat."

topsnelheid 

Het recht stuk op den dijk van Mariekerke naar Zates is een kilometer lang. "Hier gaan we eens optrekken en zien hoe hard ge kunt." Na 50 meter geef ik al op ( zie film ), (waar is de armkracht die ik vorig jaar rond deze tijd had?) en de GPS geeft achteraf 20km/uur weer. Ik geloof de GPS! Niet slecht volgens Frank. Ik stel een nieuw doel tegen deze zomer wil ik: 25km/uur en over een langere afstand dan 50 meter. Maar wel in de slipstream natuurlijk, want ook op de handbike gelden de wetten van het wieltje zuigen. 

overreden

"En hier ben ik bijna overreden." gaat Fank verder als we aan de sporthal in Sint-Amands het straatje naar Den Amandus en den dijk in rijden. Door die bloembak heb je geen zicht op de Hekestraat. De bestuurder kwam voorbij gevlamd en riep uit zijn raam: koop u eens nen deftige fiets!"
Ik moet er natuurlijk om lachen en Frank ook, maar het toont nog maar eens de kortzichtigheid en het onbegrip in de maatschappij. 

hart en kracht

Mijn hartslag gaat niet boven 143, peanuts maar de armen willen niet mee. Ik heb een krachtprobleem op de handbike, cardio heb ik in overschot.
Het is een rare ervaring om van de fiets af te stappen en slappe armen te hebben in plaats van slappe benen. 

We keren terug in de regen, bar koud!

techniek

Op 100 m van huis doe ik een ontdekking: "Hé, de snelheid en het gemak hangt ook af van uw techniek." 

"Natuurlijk", zegt Frank.

"Waarom heb je me dat niet gezegd?"

"Dat is toch logisch!"

Niet voor een vrouw, zelfs al is ze een ervaren fietster en trekt en duwt ze al jaren met de benen aan de pedalen. Om dat te vertalen naar een handbike is nog steeds een tolk nodig, of een toevallige ingeving. :-)

Ons ritje in data kan je raadplegen via deze link! 
En de geweldige film zie je hier

click to play

bidonhouder: check

28 dagen op rijst

Een rare winter. Zo noem ik het. Neen, ik zal eerlijk zijn: ik noemde het een moeilijke winter. Alles gaat me voor de wind, ik kan niet gelukkiger zijn en toch is het moeilijk. Ik sport niet meer met een vaste regelmaat, maar zit nu met regelmaat van de klok op het werk. En het lijkt alsof ik tezamen met een vaste job,een vast loon en maaltijdcheques een abonnement verworven heb bij de huisarts. Drie keer op een maand tijd. Ik maak me de bedenking dat ik nu geld verdien om uit te geven aan dokters. In de tijd dat ik nog elke dag enkele uren op de fiets zat, verdiende ik amper, maar gaf ik ook geen cent uit aan onbenulligheden als een doktersvisite. Op die ene keer in 2012 na, ik schreef er toen over in mijn column met de titel bloeddoping in het magazine O2Bikers.

Mijn lijf protesteert zoveel is zeker. Mijn lijf komt in opstand tegen mijn veranderde ritme en ik moet het tevreden stellen wil ik weer met mezelf in het reine komen en de fysieke weerstand terugvinden die me jarenlang zo vertrouwd is geweest. Ziek worden stond lange tijd niet in mijn woordenboek: griep, hoest, niezen, blaasontsteking, in een vorige leven had ik het ooit wel meegemaakt, maar dat lag lichtjaren achter me. 

Ik eet nog steeds gezond, maar  met het afbouwen van de sport, zijn de lijntjes van mijn afgebakende voedingsteritorium geleidelijk aan wijder geworden. Buitenstaanders vinden me een voedingsfreak, maar zelf weet ik beter: ik laat de teugels vieren en ook dat doet mijn lijfje geen goed. 

Er is daarom geen geschikter moment om eindelijk de theorie in praktijk te brengen: vanaf vandaag eet ik een maand lang enkel nog rijst!

EN breng ik weer regelmaat in het sporten.
Ik wil weer een gezonde geest in een gezond lichaam, ik ga weer voor balans en harmonie.

Waarom de rijst?  
Er zijn 28 dagen om het jullie uit te leggen. Keep you posted via deze blog! :-)

Dood

Hoe bereid je je voor op iets als de dood?
Mijn grootvader weet het ook niet.

De man is 97 en ligt te bed in het woonzorgcentrum Gravenkasteel in Lippelo. 

Hij woont er sinds medio september met zijn vrouw Mitteke. Zij wordt er straks 102 en praat niet over doodgaan. Eraan denken doet ze wel. Dat is duidelijk, want ze geeft instructies over hoe ze het allemaal geregeld wil: in de kerk van Sint-Amands, want die is mooier, intiemer dan die van Oppuurs en dat ene liedje van Kris De Bruyne over de Schelde, mag zeker niet ontbreken. (Het wordt trouwens tijd dat ik het eens ergens vind, want straks is het zover en weet ik niet waar ik het moet gaan zoeken. - Neen, er is nog tijd genoeg. Maar bij deze heb ik het toch even snel gedaan: Sint-Amands aan de Schelde.)

Chris De Bruyne aan de kaai in Sint-Amands

Mitteke en Frans hebben een tijd lang in Sint-Amands gewoond. Frans was er conciërge van de tannerie, de leerlooierij. Enkele jaren na de sluiting in 1959 zijn ze naar Oppuurs verhuisd waar ze 47 jaar samen in hun huis in de wijk woonden. "Waar ons huis nu staat was vroeger een boerderij, wij wonen in de stal. En Maria, onze engelbewaarder, haar huis stond er al toen wij bouwden, zij woont in het woonhuis van de boerderij." 

de tannerie

Nu woon ik in de wijk samen met mijn man en onze Peter en ons Bomma in Lippelodorp nummer 4 samen met zo'n tweehonderd zorgbehoevende ouderlingen. 

"Ik ben hier den oudste mannelijke bewoner.", aldus onze Peter. Zijn concentratiespelleke snappen zijn medebewoners niet. "Die mensen zijn hier in niks geïnteresseerd. Dat spreekt ni aan tafel, da klapt over niks. En kaarten, daar heeft niemand hier kaas van gegeten.Maar de verpleging is gedienstig, daar kunde niks teveel aan vragen."

"Wij hebben genen thuis meer", jammert ons Bomma. Zoiets gaat door merg en been, maar we blijven koelbloedig: "Allé Bomma dat is hier toch goed, ge kunt toch nergens ni beter zijn dan hier." Als we het zouden menen, zou het mooi zijn.
Maar het is dubbel, iedereen weet dat ze in hun eigen huis geen leven meer hadden. Mentaal zijn ze quasi perfect in orde, maar fysiek gaat het niet meer. Dan moeten er zulke keuzes gemaakt worden. "Ja manneke, dit is ons laatste stationneke. Na dit gaan we nergens ni meer naartoe." Zo is dat Peter, maar dat wil ni zeggen dat het geen plezant stationneke kan zijn. Hij begrijpt dat, ons Bomma ziet het zo niet.  

Sinds een dikke week ligt onze Peter in zijn bed zonder er nog uit te komen. Een bronchitis was de aanleiding, maar het begint er stilaan op te lijken dat het meer is dan dat. De goesting is over. Hij wil niet meer. "'t Is goe geweest Manneke, ik wilde da'k kon gaan." 

Onze Peter en ons Bomma thuis op het Kruisveld

Vandaag zijn ze 69 jaar getrouwd, onze Peter en ons Bomma. Daar moeten we een glaske op drinken. En petit comité verzamelen we op hun kamer waar we een verpleegster treffen die met onze Peter een gesprek voert. De termen palliatieve begeleiding, niet meer ingrijpen als er iets gebeurt, een papier ondertekenen zweven door de kamer. 

Het is tegelijk surreëel en heel erg echt en oprecht. 
"Ik vind dit zware kost zo op de rand van het graf.", zegt ons Bomma. "En dat gesprek ga ik nog heel de nacht mogen horen.", voegt ze eraan toe. Ja onze Peter babbelt over zo'n dingen, hij noemt ze bij naam. Voor ons Bomma is dat allemaal ni nodig, we zien wel wat er komt. 
Als de verpleegster weg is, vraagt onze Peter iets om te kalmeren. We kraken het fleske champagne en klinken erop. Waarop? Op een wonderlijk lang huwelijk of op de dood? Wat maakt het uit? De toost is geladen met liefde en dat is wat telt. 

Onze Peter met Kerst 2014

Ons Bomma met Kerst 2014

  

  

Bad hair day part II

Twee weken en twee dagen geleden startte ik met een nieuw persoonlijk projectje.

Als gevolg van mijn frustratie over allerlei haarmiddeltjes die niet doen wat ze beloven te doen en bovendien zo duur zijn dat je haar spontaan uitvalt bij het horen van de prijs, tikte ik op de mooie dinsdag 10 juni ll de magische woorden: "haar wassen zonder shampoo" in op Google.

Ik kwam op volgend artikel terecht: "link naar het artikel"

Tijdens het lezen bleek al gauw dat de enige manier om je haar te wassen zonder shampoo, betekent je haar helemaal niet meer wassen. Ik twijfelde niet lang, ik zou het proberen. 

Op mijn FooDsteps Facebookpagina deelde ik mijn plan en ik kreeg hierbij steun en advies van mensen die het zelf deden of die anderen kenden die het doen. Zo gek is het dus niet, dacht ik, ik voelde me gesterkt.  

FooDie Sam is ook nieuwsgierig en gaat mee de uitdaging aan. 

Ondertussen houden we elkaar op de hoogte van onze bevindingen. Ik gun jullie hier graag een blik op onze heen en weer communicatie. 

5dagen zonder shampoo: 15juni

Sam: Ben mee aan het doen met het 'ik was m'n haar niet meer met shampoo' experiment. Ben eens benieuwd of ik het kan volhouden. Als het lukt is dat wel weer heel wat plastiek dat niet meer nodig is :) 

Sara Tof zeg dat je meedoet. Ik heb het laatst op dinsdag mijn haar gewassen, het is al vervelend geweest. Eigenlijk merk ik dat ik wel van dat gevoel van pas gewassen haar hield. Het is niet dat het nu jeukt ofzo maar ik mis precies iets als ik in de douche ga. Het is meer een gewoonte. Ben heel benieuwd hoe het gaat evolueren, ik hou vol.Hou je mij ook op de hoogte hoe het bij jou gaat? Gezonde en chemicaliën vrije groetjes

Sam: Ik heb mijn haar woensdag laatste keer gewassen met shampoo. Ook niet echt jeuk, kan wel mijn haar rechtzetten zonder gel nu :D maar spoel het elke dag uit gewoon met koud water en kam het goe uit. Ben ook benieuwd. 

Haar omhoog zonder gel, nog een voordeel aan het niet wassen! 

7 dagen zonder shampoo: 17juni
Sam Vandaag toch wel heel hard in verleiding gebracht om mijn haar te wassen met shampoo. Het voelt vrij vettig en stug aan. Maar toch kunnen weerstaan. 

8 dagen zonder shampoo: 18juni 
Sara:  Mijn omgeving zegt dat ze er niets raars aan zien,  mijn gevoel is anders, maar ik beslis van hen te geloven, dat is beter voor mijn gemoedsrust. :-)

Sam : Bij mij hebben ze er nog niks op gezegd en mijn ma is normaal heel gevoelig aan zo een dingen :) Dus ik ga er van uit dat het wel meevalt. Ik wil ook volhouden en weten wat het geeft als de hoofdhuid eindelijk weer tot evenwicht is gekomen :)

10 dagen zonder shampoo: 20juni 
Sam: "Het was gisteren nog grappig. Ik dacht kga het nu toch eens aan mijn ma vragen wat ze denkt van mijn haar. En ze dacht dat ik net naar de kapper was geweest :D En dan heeft ze er ook een aan geroken en ze vond het nog lekker ruiken ook. 

10 dagen zonder shampoo: 21juni 
Sara  Hey Vettige Sam,ik ben ook wat meer berust in mijn haar, maar ik wil wel dat het niet meer zo vet aanvoelt en liever nu dan morgen. groetjes, Saar ook met het vettig haar

Sam: idd, het vettige gevoel is nog het ambetantste. Maar normaal nog wat doorbijten en he zou minder vettig moeten worden :)

Los haar en hier al 10 dagen niet gewassen!

16 dagen zonder shampoo: 26juni 
Sam :En hoe is het nog met het vettig kopken? Ik ga na twee weken toch weer door een dipje :p Maar ik zet door!

Ik zet ook door, ondertussen is het al bijna een gewoonte om het niet te wassen. Elke twee dagen maak ik het nat onder de douche. Het blijft nog steeds vettig aanvoelen, maar de omgeving ervaart het niet zo. Zelfs als ik het los laat hangen, krijg ik geen vieze blikken. Na zes weken zou de hoofhuid gereset zijn en geen overmatig talg meer produceren. We zijn nu al goed twee weken bezig, we kunnen er nog wel voor vier extra weken tegenaan!

Bedankt Sam om hier samen door te gaan! 
We houden jullie op de hoogte van onze vettige haar-verhaaltjes op weg naar een gezonde en evenwichtige hoofdhuid en een verminderd verbruik van plastic en chemicaliën!

Bad hair day?

"I will never wash my hair again!"

That's a vow, I made today. 
Yes I do!

Or better 
No I' don't!

Or more true/realistic:
I will try not to from today on and see where it ends. 

Why?
For different raisons

I It's a long time I get sick of all the plastic bottles on my bathroom shelf. 
Here's just a selection, I got rid of many before.
When it' s empty (and it goes fast), the bottle disappears in the garbage: Waist!!

II I tried everything and did not find one descent product to prevent my hair from getting dry, sticky, damaged, plushy or whatever is the meaning of bad hair! 
Contrary, the more conditioner, softener, creme I used the more bad it got and the more expensive the product, the more often I had to use it. 
I think by now every single women knows what I mean, but just one more thing:

Once I was advised to use a specific brand only sold by a hair dresser. It would help my hair not to be frizzling…. If I remember well, but I try to forget, the brand was Kerastase. And what I will never forget, no matter how hard I try is that I gave 53 euro for a pot of 50ml …

I was in shock, couldn't find the words to say I didn't want it. What was inside that creme? Was it gold? Anyway it was so expensive I didn't dare to use it. OMG I should really try to forget harder. 

III Next very good raison: I am stingy and lazy!
I don't like washing my hair, rinsing, waiting for the conditioner to do it's job, rinsing again…
I hate it, I have a lot more interesting things to do outside the shower or I prefer just doing nothing for 5 precious minutes in stead off waiting for a useless chemical product to penetrate the inside of my hair till the roots. Because it's from the inside it does the job, if I can believe the text on the packaging. I am stingy because I hate to spend money on things that do not make my life more happy or easier. 

IV Last and not the least reason: the environment. Shampoo harms the environment . I bought natural bio shampoo at the end, but there still is the plastic packaging to make the things more attractive and easy to buy. I didn't feel comfortable either buying a bio shampoo and it didn't work better or smelled better or whatever did better than the other classic things. 

So today I decided to search for a way to wash your hair without a shampoo. I was pretty sure it exists. 
I typed the words: "haar wassen zonder shampoo"
The first hit on google was the right one… 
In this article I learned that the way to wash your hair without a shampoo, is 
not washing your hair at all ! 

I advice you to read the article it explains very well why we shouldn't use a shampoo and why we should wash ourselves only with water. 

I am convinced and I will go for it, from today on. 
The last time I washed my hair was on Tuesday 10th June, today i's Thursday 12th June so
please mark Tuesday 10th in your history books as the day, that girl you know, washed her hair for the very last time in her life!

What will happen in the next few weeks, is not so attractive.
The skin of the head needs six weeks to start working again as it is programmed and it can go together with an over production of hair fat...

Every two days I will wash the hair only with water and brush it normally, no oil , no gels no nothing I will use ...
Keep you posted about the progression!