Gedaan

Ik ben het beu. Het is gedaan. Niet meer van het moet ermee gedaan zijn en ik zou terug wat anders of vanaf morgen zal ik weer... Neen, het is gewoon gedaan. Ik ben het beu. Ik ben moe, ik ben zat en ik ben het ook moe en ik ben het zelfs ook helemaal zat. Dus, gedaan, finito, schluss, basta, finit, tjakka, boem, einde closed, fieuuuw, afgesloten. Tot ik straks weer aan de ontbijttafel zit en dat vertrouwde hatelijke stemmetje me influistert dat het vandaag toch niet de ideale dag is om eraan te beginnen? Of om ermee te stoppen. ‘t Is maar hoe je het bekijkt. Maar het is geen kwestie meer van willen, het gaat om moeten. Wil ik weer het gevoel zoals ik het de laatste paar jaar gewoon was, dan moet ik vandaag nog van koers veranderen. Het is gewoonweg niet te geloven wat een stukje taart teweeg brengt. Of een blokje chocolade, een hapje tiramisu. Het doet me volledig tilt slaan en dat wil ik niet meer. Vannacht lig ik wakker en het is niet door de verschroeiende hitte. Ik ben niet bij de les op mijn werk en dat komt niet door de stressvibe die er hangt. Ik blijf haperen in geulen en moet afstappen voor een boomwortel en dat is niet omdat het terrein er modderig bijligt. De laatste tijd permiteer ik me weer net iets te vaak een uitschuivertje. Dat stukje chocolade, dat beetje tiramisu, dat ene puntje taart. Als ik het allemaal optel, kom ik al gauw aan een hele waslijst aan verboden middelen en mijn arme lijf krijgt het allemaal maar weer te slikken. Natuurlijk is het niet te vergelijken met wat ik in mijn vorige leven - het onwetende tijdperk, zoals ik het noem - binnenspeelde. Als ik in dat patroon zou hervallen dan was het op slag met mij gedaan, maar het is teveel voor wat ik nog wil verdragen. Ik hoor mensen klagen over slapeloosheid, weken, maanden, jaren beheerst het hun leven. Mij is een slapeloze nacht teveel omdat ik weet dat het anders kan. Ik duld geen duffe kop meer bij het opstaan of een opgezette buik. Dikke vingers had ik altijd, voel ik nu een lichte zwelling, dan ben helemaal van de kaart. Een dag te vlot naar de WC gaan, is een verschrikking terwijl het vroeger nooit anders was. Eenmaal je gevoeld hebt wat het is om zonder al deze latigheidjes te kunnen leven, wil je nooit meer terug. Helaas moet ik nu bij mezelf vaststellen dat mijn tolerantiegrens zich heel geleidelijk weer verplaatst. De mogelijke oorzaken - verandering van jobs, wijziging in mijn trainingsritme, verhuis - zijn er genoeg, maar hier is geen enkele goede reden bij om weer naar af te gaan. Integendeel op momenten van grote veranderingen is het zelfs van extra belang om zuiver te eten, omdat je lichaam dan niet moet vechten tegen aanvallende stoffen van binnenuit en dus meer energie heeft om zich te wapenen voor geweld van buitenaf. Het zou dus ook best kunnen dat mijn lichaam weer zo gevoelig reageert op voeding omdat ik het de laatste tijd mentaal en fysiek op allerlei andere vlakken onder grote druk heb gezet. Bij deze dus mijn vastberadenheid om weer heel selectief te zijn. Ik begin niet morgen, maar ook niet nu. Ik begin straks, want nu ga ik nog proberen enkele uren te slapen en het is ondertussen al morgen. Ik begin dus straks bij het ontbijt. Het zal lastig zijn, want ik zal opstaan met een duffe kop en zonder slaap is de vechtlust laag, maar ik snoer dat duiveltje de mond omdat ik het beu ben. Het is ermee gedaan.

De innerlijke monoloog van een FooDie part II

erase and rewind

Het is zover! Het is tijd dat ik een aantal elementen ga wissen en enkele stapjes terugzet op voedingsvlak.  Een aantal voedingsmiddelen zullen gewist worden uit mijn leven en voorverpakte of verwerkte voeding zal vervangen worden door zelfgemaakte.  Maar de grootste uitdaging wordt nog het wissen en terugspoelen van mijn geest. Het lichaam zal uiteindelijk wel aangeven dat het beter is, maar het hoofd is moeilijker leeg te maken.  Er is zoveel -soms tegenstrijdige - informatie opgeslagen. Er zijn zoveel back-ups gemaakt dat het moeilijk is om alles gewist te krijgen. Een grondige 'reset' heb ik nodig zowel van lichaam als van geest.  Wanneer die reset geslaagd is, dan plaats ik enkel de beste programma's terug samen met enkele nieuwe zodat er geen crash me kan bedreigen.  Het zal wat tijd en werk vergen, maar met de hulp van een ervaren programmeur moet dat lukken.  Ik ben natuurlijk geen machine ... neen, ik heb nog een extra troef : ik heb ook nog een eigen wil! 

yin - yang 

yin - yang, werk-ontspanning, sporten-rusten, geven-nemen, ... in elk aspect van ons leven zoeken we naar een evenwicht.  Soms heb ik echter het gevoel dat één kant van de weegschaal wil doorslaan en hop dan spring ik naar de andere kant om te ontdekken dat ik wat te ver gesprongen ben.  Met kleine schuifelpasjes (uit angst om weer te overdrijven) zoek ik weer naar evenwicht.  Op andere momenten blijf ik reuzensprongen maken en de weegschaal blijft gemiddeld stabiel maar het kost veel energie.  En dan komt er zo'n moment in je leven waarop het lijkt alsof je voetjes vastgelijmd lijken of dat je wil springen maar enkel je hielen komen los van de grond en je tenen lijken wel vastgelijmd.  Wat doe je dan?  Om hulp roepen?  Je krijgt goede raad, luistert en ja hoor, er komt beweging in.  Maar je hebt de raad nog niet helemaal laten doordringen en ... je loopt weer vast.  Tevergeefs probeer je opnieuw en opnieuw, maar neen, het wil niet lukken.  Weer om hulp roepen?  Dat zal wel moeten want zo kan je niet verder.  Zal het makkelijker worden?  Neen, tuurlijk niet, maar je wil zo graag en er wachten nog zoveel leukere tijden.  Geduld, doorzettingsvermogen, moed, ... alle krachten verzamelen die je in je hebt en voetje voor voetje of beter teentje voor teentje zal je loskomen en naar het midden wandelen, kruipen desnoods maar geraken zal je er.

De innerlijke monoloog van een FooDie

"Zet het eens op papier, dat wat in je omgaat wanneer je de strijd met de verleiding aangaat."

Dat was de concrete opdracht aan mijn FooDie en dit is het resultaat: lyrisch, herkenbaar, grappig en oprecht …  
Veel leesplezier! 

Mijn innerlijke monoloog

"Omwille van mijn pseudo-autistische persoonlijkheid komen op vastafgesproken tijdstippen de volgende 'waanideeën' dagelijks enkele keren het vicieuze cirkeltje draaiende houden.  Ik voel me een beetje onrustig want er wachten vervelende karweitjes.  Eigenlijk zijn het leuke afleidingen, maar ik wil nu eenmaal enkel voeding geven aan de kwaaltjes waaronder ik lijd. "Ah ja, ze moesten me maar eens in de steek laten. Wie kan ik dan de schuld geven van mijn mindere sportprestaties of welke excuses moet ik anders verzinnen om ergens niet aan te hoeven deelnemen? Waar kan een mens anders over lopen klagen? Stel je voor dat alles prima verloopt, daar bouw je toch geen smalltalk-gesprek mee op?" Katharsis ... betekende dat niet dat het publiek zich beter voelde omdat het  personage op het toneel nog erger leed doorstond dan zijzelf.  Tijd dat ik de andere betekenis eens ga uitproberen.  Die van zuivering of zelfs darmspoeling, maar dan niet door dingen te eten die mijn darmen serieus laten afzien, maar door een 'spoeling' van het brein (mijn eerste en tweede brein = de hersenen en de darmen), door een verfrissing , door zuivere gedachten en pure voeding. Nieuwe zaadjes planten die mooie vruchten zullen voortbrengen, daar kijken mensen toch ook graag naar?  Maandag begin ik ... echt waar, die zak chips kan ik toch moeilijk weggooien?  Zonde toch, hé."