Nieuwe dingen in 2015 Part III: Bike packing

Het jaar is al fel gevorderd en het lijkt misschien of ik heb stilgezeten, maar niets is minder waar.In april ging ik de uitdaging met mijn derde nieuwigheid binnen het domein fietsen aan: bike packing. 

Het stond al een tijdje op mijn wish list, maar het trainen voor de competitie liet zulke foliekes niet toe. De combinatie met full time werken, bleek ook niet ideaal. De escapade deed me een week in het ziekenbed belanden met hevige koorts die ik niet onder controle kreeg. Ik heb mezelf uiteindelijk aan de situatie overgegeven en dat was de juiste remedie. Totale overgave, heel moeilijk als dat betekent dat je een week lang tot niets in staat bent. 
Buiten dan opzoeken wat koorts nu eigenlijk is, want eerlijk gezegd, had ik daar nog nooit bij stil gestaan. 

Wisten jullie dit?  
"Koorts kan je zien als een ontregeling van de thermostaat in de hersenen. Het lichaam krijgt een onterechte indruk van koude. Daarom start het allerlei processen om de lichaamstemperatuur naar boven te krijgen: spiertrekkingen, rillingen... Dat alles doet de temperatuur stijgen, maar kost ook veel energie."
Meer weten over koorts? Deze site bracht mij soelaas, maar jammergenoeg geen verkoeling. :-)

Het avontuur
Het bike pack avontuur beleef ik onder leiding van ervaringsdeskundige Harre Hart.
Het is een micro bike packing ( 1 nachtje slapen ) met vertrek bij me thuis in Oppuurs op een onmenselijk vroeg uur. Met de fiets rijd ik richting Londerzeel waar ik Harre oppik en samen zetten we koers naar Brussel Noord. Daar missen we de directe trein naar Dinant die ons uiteindelijk naar Beauraing zou brengen. Dinant zelf wordt dan onze eindbestemming met de boemeltrein. 

Brussel Noord, gelukkig moeten we hier niet overnachten

Een met zorg uitgetekende track voert ons tot op vijf kilometer van het verste punt waar we planden om de nacht door te brengen. 

Furfooz, L' Aiguille de Chaleux

Het parcours is net iets zwaarder dan verwacht en om 23uur slaan we ons kamp op aan een ruisend riviertje midden in het donkere bos.

Onder het zeil

slaapwel

Het eindpunt, het natuurwonder Fondry des Chiens bereiken we de volgende ochtend bij zonsopgang. 

Zicht op Fondry des chiens

We besluiten om de "snelweg" richting Dinant te nemen en daarvoor wijken we eerst af tot Mariëmbourg om in te pikken op de ravel. Een vlakke rit in het zonnetje brengt ons op die manier terug naar het station in Dinant. We steken ene met hesp en ene met keis achter de kiezen en zo breien we een einde aan ons avontuur. Maar plannetjes borrelen voor more to come, ik ben gebeten door het bike packen, ik heb de smaak te pakken!

Bekijk hier het filmpje van ons avontuur. Er komen twee momenten in voor waar de koorts achteraf aan te wijten kan zijn... Wie vindt ze?
Lessons learned voor een volgende keer die ongetwijfeld heel snel zal volgen. 

Bekijk het filmpje

Materiaal: 

• Fiets: 
• Sara: Specialized Epic, het competitiebeest bij uitstek, maar zonde om in te zetten bij dit soort avonturen. :-O
• Harre: Pilot : Titanium, compleet voorzien van Rohloff met riem, Jones h bull bar, naaf met dynamo, Son naaf en USB aansluiting op balhoofd.
• Bagagedragers: 
• me: merk Thule voor en achteraan, geleend van en vakkundig geplaatst door Harre.
• Harre: merk Apidura geen rekje maar ultralichte waterdichte tassen die rechtstreeks op je kader monteert
• Waterdichte tassen: Ortlieb, geleend van Harre,stamt uit zijn mototijd.
• Slaapzak : 
• me: type wat hebben we nog op zolder liggen, gelukkig heel warm, jammergenoeg heel groot.
• Harre: xxx
• Waterdichte slaapzakhoes: beiden: Hunka Bivvy, Alpkit  geleend van Bertie 
• Zeiltje of in 't echt tarp genoemd: beiden: Tarp rig 3,5  Alpkit ,mee onder 't zeil met Harre
• Waterzuiveringspompke ( dat waarschijnlijk niet voldoende werkte zonder tabletjes ): msr miniworks, hebbedingetje van Harre.

Onmisbaar onderweg

Nieuwe dingen in 2015: deel II, Handbiken

Frank

is sportman, dorpsgenoot en leidt aan Ataxie van Friedreich waardoor hij in een rolstoel is beland. 
Frank neemt je mee in zijn avontuurlijke en uitdagende wereld via zijn blog. 
Frank neemt mij mee in zijn sport: handbiken.  
Het relaas en een filmke hieronder.

Instructies

"Niet te hard van stapel lopen in begin, u niet opblazen." 
Klinkt bekend.
"Zet de rugsteun maar wat meer naar voren, ge moogt uw armen niet overstrekken als ze naar voren zijn en het is niet leuk als je niet goed zit."
Ook dat klinkt bekend, onze positie op de fiets bepaalt de mate waarin je naast kracht uit de benen, kracht kan overbrengen vanuit de rug en de onderbuik. Ik ondervind al rijdend dat mijn positie ook op de handbike een grote invloed heeft.
"Voorzichtig in de bochten."
"En euhhh … als er wielertoeristen voorbij komen, dan ga ik even mee, hé!"

En wijle weg

Frank: "Hier roep ik altijd even (aan restaurant het Scheldehooft in Branst), want da's een gevaarlijk punt."
Ikke: "Ah heb je geen bel?"
Frank: "Neen, want dat weegt teveel." 
Ikke: "Haha gij zijt nen échte, elke gram telt."
Frank: "Toch als ge die paar gram 300 keer moet meedraaien per kilometer."

Zo had ik het natuurlijk nog niet bekeken. Op een handbike draai je met het stuur, de remmen, de versnellingen, de handvaten ze bewegen allemaal mee en dan weegt elke gram betekenisvol door.

Frank: "De échte hebben de remmen en hun verzet hier gemonteerd en wijst op de buis aan de benen. Maar dan moet je een volledige draai doen vooraleer je kan remmen en die fractie van een seconde, dat is in het verkeer een eeuwigheid te laat."

topsnelheid 

Het recht stuk op den dijk van Mariekerke naar Zates is een kilometer lang. "Hier gaan we eens optrekken en zien hoe hard ge kunt." Na 50 meter geef ik al op ( zie film ), (waar is de armkracht die ik vorig jaar rond deze tijd had?) en de GPS geeft achteraf 20km/uur weer. Ik geloof de GPS! Niet slecht volgens Frank. Ik stel een nieuw doel tegen deze zomer wil ik: 25km/uur en over een langere afstand dan 50 meter. Maar wel in de slipstream natuurlijk, want ook op de handbike gelden de wetten van het wieltje zuigen. 

overreden

"En hier ben ik bijna overreden." gaat Fank verder als we aan de sporthal in Sint-Amands het straatje naar Den Amandus en den dijk in rijden. Door die bloembak heb je geen zicht op de Hekestraat. De bestuurder kwam voorbij gevlamd en riep uit zijn raam: koop u eens nen deftige fiets!"
Ik moet er natuurlijk om lachen en Frank ook, maar het toont nog maar eens de kortzichtigheid en het onbegrip in de maatschappij. 

hart en kracht

Mijn hartslag gaat niet boven 143, peanuts maar de armen willen niet mee. Ik heb een krachtprobleem op de handbike, cardio heb ik in overschot.
Het is een rare ervaring om van de fiets af te stappen en slappe armen te hebben in plaats van slappe benen. 

We keren terug in de regen, bar koud!

techniek

Op 100 m van huis doe ik een ontdekking: "Hé, de snelheid en het gemak hangt ook af van uw techniek." 

"Natuurlijk", zegt Frank.

"Waarom heb je me dat niet gezegd?"

"Dat is toch logisch!"

Niet voor een vrouw, zelfs al is ze een ervaren fietster en trekt en duwt ze al jaren met de benen aan de pedalen. Om dat te vertalen naar een handbike is nog steeds een tolk nodig, of een toevallige ingeving. :-)

Ons ritje in data kan je raadplegen via deze link! 
En de geweldige film zie je hier

click to play

bidonhouder: check

Nieuwe dingen in 2015: deel I, De piste

Bij gebrek aan een grote competitieve uitdaging dit jaar besloot ik enkel weken geleden dat 2015 dan maar het jaar van "nieuwe dingen ontdekken" zou worden. Zonder het te beseffen had ik het al in november aangekondigd in mijn maandelijkse column in MTBplus magazine met de zware titel EXTREEM. Via Facebook kreeg ik hierop de reactie dat het klonk als de begrafenisrede van een competitiebeest. Ik vond het een mooie uitdrukking maar lachte het toen nog weg. Vandaag liggen de kaarten anders. Sinds drie maanden leef ik niet meer enkel van de sport en de liefde, maar van wat ik verdien met mijn nine to five job. Fietsen doe ik minder, maar niet minder intens. Ik ontdek nieuwe kanten van onze wondermooie sport. Mijn eerste nieuwigheid werd de piste en het was een schot in de roos. Dankzij Valerie en Filip Sport maakte ik op zondag 1 februari voor het eerst in mijn fietscarrière de Eddy Merckxpiste in Gent onveilig. ( Misschien niet toevallig dat ik de Kanibaal diezelfde week nog had ontmoet?! :-)

Hoe het mij is vergaan? Deze prachtige beelden van Bart Goossens spreken voor zich.  Benieuwd naar wat mijn volgende nieuwigheid is? Check de blog van Frank, hij neemt me binnenkort op sleeptouw.

Girlpower