We zijn al 9 jaar samen, maar gisteren mocht ik pas voor de 1ste
keer spelen met zijn kwast. Zijn stick kwam er ook aan te pas. De kwast is er
een met echte dasharen, van het merk Pierre en Nog Iets. De stick is turquoise met
een schraal zilverpapiertje rond. Stick en kwast zijn allebei eeuwen oud en ze
worden met de grootste zorg behandeld. Het is dus een hele eer dat ik deze
attributen gisteren mocht gebruiken. Waarschijnlijk maakte hij in zijn hoofd de
overweging: Nog langer haar gezaag aanhoren of mijn dierbare spullen aanreiken?
Het gezaag won het van de dierbaarheid. Er waren wel duidelijke richtlijnen aan
verbonden: “Eerst beide onderdelen nat maken met lauw water, dan de kwast
enkele keren zachtjes - Ik zei: “Zàààààchtjes!!”, “Sorry Schat.”- over de stick
draaien en dan met de kwast over de benen gaan.”
Na 21 dagen is er eindelijk weer huid op de plaats waar ik met
de Gillette Venus een hap weghaalde en ik vind weer de moed om de benen te
scheren. Maar niet meer met die verrekte, speciaal voor vrouwen ontwikkelde Venus
op maat van 99,99% van de vrouwen. En ik hoor toevallig tot de 0,01% die afwijkt
van de standaardnorm voor vrouwenbenen. Altijd ben ik na een scheerbeurt niet
alleen haar, maar ook ergens vel kwijt. Het is meestal een klein te
verwaarlozen plekje, dat niettegenstaande zijn nietigheid, bloedt alsof ik een
slagader raakte. De laatste keer was het een jaap van 2 cm en het kostte 3
weken om volledig te genezen. Gedurende die periode weigerde ik de benen te
scheren met als resultaat, een paar wollige poten waar King Kong jaloers op zou
zijn. Natuurlijk heb ik het al geprobeerd met Veet, dat smerig gedoe brengt ook
geen soelaas. Er hangt altijd meer crème aan mijn vingers en in mijn gezicht dan
op de plaatsen waar het écht nodig is. Wacht ik niet lang genoeg, dan is het
haar niet weg, wacht ik te lang, dan is ook het vel weg.
Waxen? Epileren? Je
moet het mij niet leren. Ik weiger nog te betalen aan een sadistisch
glimlachende schoonheidsspecialiste die er duidelijk plezier in heeft je tot tranen
toe te pijnigen met haar marteltechnieken. Je krijgt de blijde boodschap mee
dat hoe vaker je deze kwelling ondergaat, hoe minder snel de haartjes
terugkomen. Bij 99,99% van de gevallen misschien, maar bij mij natuurlijk: NOT!
Het haar groeit en bloeit alsof het dagelijks bemest wordt. Ooit was ik zo
hopeloos dat ik mezelf zo’n haaruitrukmachine aanschafte. Na een aanraking van
welgeteld 10 sec met mijn lichaam, lag het gedrocht geschrokken na te brommen
in een verre uithoek van het huis. Het
heeft daar enkele jaren gelegen tot mijn moeder er onlangs naar vroeg. Het was
bij haar even snel hetzelfde lot beschoren. Arme epileermachine, misschien vind
je via deze weg wel een nieuw overmoedig baasje? Alle mogelijke middelen zette
ik in om de strijd met de begroeiing aan te gaan. Het idee om onkruidverdelger
te gebruiken zocht zich al een weg naar mijn brein, maar die gedachte kon ik
nog tijdig bestrijden. De gladde glimmende benen die voorbij flitsen op de
fiets, doen pijn aan de ogen, de mijne zijn geschaafd en geschonden en ze
prikken als je ze aanraakt...
Naar bovenstaand gewauwel luistert mijn man nu al 9 jaar. Kan je
begrijpen dat hij ten langen leste bezweek en mij zijn ultieme scheerwapens in
handen gaf? De goeie ouwe kwast en scheerstick voor het perfecte schuim als geleidingslaag
voor een scherp mesje. (Het mesje mag van Mars en zelfs van Venus zijn. ) Deze
techniek bestrijdt het haar, laat het vel onberoerd en doet de klaagzaag
verstommen. Of toch niet helemaal: Al 9 jaar heeft mijn man de oplossing in
handen, waarom heeft hij ze mij niet eerder aangereikt? Misschien kan ik de
komende 9 jaar hier een boompje over opzetten? Een mens moet toch iets hebben in
zijn leven om zijn beklag over te doen?
