Stage VII: Finishing is forever and pictures are too!

De allerlaatste rit met de felbegeerde medaille en finisher t-shirt als beloning, we reden ze alsof het een thuismatch was. 
Fien beleefde een emo-moment op kilometer 55, toen een uitbundige supporter met een roze doek wapperde en luidkeels scandeerde: "Go Pinky, Go Pinky".
Ze zette Sara nog even op haar plaats door kordaat te melden:"Nu ga jij achter mij rijden!"
Sara zorgde voor een pointe door haar ketting op 800m van de finish eraf te gooien en Fien toonde zich de naam Partner waardig door Sara dan maar over de streep te duwen. 
Dit scenario hadden we niet voor niets geoefend tijdens een winterse training. Toen weigerde Sara's achterderailleur dienst en duwde en trok Fien een dikke 3km tot aan de dichtstbijzijnde fietsenmaker. Dat deze tactiek er uitgerekend vandaag aan te pas moest komen, stond niet in ons script, maar The Epic zit vol verrassingen. 't Is te pakken zoals het komt.
Ondertussen hebben we beide weer vaste Vlaamse grond onder de voeten en is ons gezond bruine kleurtje het enige aandenken aan ons fantastische avontuur. Dit zal op termijn vervagen, maar de échte herinneringen zitten vanbinnen en daar zal zelfs de tijd geen vat op hebben.
Zou het toch slijten, dan zijn er nog altijd deze: Klik op de foto!

Bedankt om ons te volgen en voor het medeleven. Kijk met ons uit naar O2Bikers van de maand mei, hierin lezen jullie alles wat we hier voor jullie geheim hielden! :-)

Stage VI: Pain is temporary, *quitting lasts forever

L. Armstrong
Waar gisteren the q-word* , toch wel even onze zone van bewustzijn raakte, werden we vandaag beloond voor ons doorzettingsvermogen.
*quitting

Bibberend en rillend staan we aan de start van wat misschien een herhaling van gisteren zou kunnen zijn. We zijn gewaarschuwd voor dezelfde onheilstemperaturen in de bergen. Gewapend met windstoppers, armstukken, buffs, warm embrocation,.... staan we 's morgens in onze box.
Niet zonder stress, want de eerste uren van de dag verliepen hectisch. Doordat de fietsen 's avonds pas laat gewassen waren, hadden we de noodzakelijke dagelijkse technische inspectie niet kunnen voltooien. Oh jee, achteraan geen remmen meer! En de technische bijstand op het terrein is door de voorraad Shimano XT heen... De fietsen hebben afgezien gisteren. Gelukkig kennen we de juiste mensen en enkele km's verder vinden we Laurens die op de valreep, de juiste ingrepen kan uitvoeren.

Onze winterse voorzorgen blijken een maat voor niets, want algauw verschijnt de zon en ze vergezelt ons gedurende de rest van de dag. Het Zuid-Afrikaans weertje is back in business!

Al na de eerste km's krijgen we de kans om onze getrainde klimbenen los te laten op de technische klims. Hiervoor hebben we getraind! Stage 6 eist zijn tol en de meeste mannen zitten op hun tandvlees,... Ook hun ego is licht geraakt. Als plots een roze berggeit vlot de paden opklimt, weigeren sommigen zelfs plaats te maken. Dit leidt tot grappige scheldtirades. Toen we de eerste dag vlot omhoog reden, klonken de kreten als: "Hey Chick, You climb like a demon!" Vandaag niets dan verwijten.

Zelfde scenario in de downhills. Sara wordt zelfs van de weg gereden door twee egotrippers die the Green Grizzly liever in haar hol zien overwinteren dan rijden op de fiets! 

Op het einde krijgen we als bonus weer ettelijke km's aan singletracks en deze keer smaakt dit dessertje.

Het resultaat van deze machtige en inspannende rit is een 11de plaats en resp. 4min en 8min van de 2 voorliggende damesteams in het klassement. Hadden we dat geweten,...
Dan had Fien liever een PIP (Pee in Pants) gedaan dan een PBR ( Pee behind Rock).

Maar dan had deze idyllische foto van de Pink Flower en de Pink Bike, nooit bestaan.

( Toeval of niet maar tussen al de rotsen bloeit één bloem en daar laat Fien haar fietsje vallen voor het plasje. "roos zoekt roos" :-)

Morgen is het de dag waar we sinds half juli naar toeleefden. We beseffen het nog niet goed en dat is misschien best zo: De strijd is nog niet gestreden, The Cape is nog niet gereden!
Keep u posted!

Stage V: Twee Flandriens in Zuid-Afrika

We geloven het zelf amper, maar het is waar. We fietsten vandaag in Flandriaans weder. Hevige regen, modder en rukwinden. De kasseien ontbraken, maar die werden handig vervangen door rotsen.  118km 2350hm 
De avonturen van The Green Grizzly and the Pink Panther zijn even onderschikt aan de prestaties van onze 4 landgenoten.
Uitgerekend vandaag staan twee Belgische teams op het podium in deze untamed magical MTB race.
Inne Gantois en Klaas Vanmoortel, in de mixed category en Dirk Rossignol en Ignace Spruyt bij de Masters. Twee keer een derde plaats. 

Dirk en Ignace, 3de Master

Bekijk hier het filmpje van de ceremonie: Inne en Klaas op het podium


Wat ons betreft is er niet veel te melden. Buiten dat Fien op een haar na onderkoelde en wel 1000 keer, niet OP de muur reed, maar erDOOR. 't Is een beest en het beet zich vast.
Aan de eindstreep zat er weer een brede smile om onze lippen, want we hadden  een excuus om bij onze cute medic langs te gaan. Deze verklaarde Fien volledig gezond en in volle form!
Wat denken jullie zelf? :-)

De fietsen staan na 5uur nog in lange rijen klaar om te wassen iets wat op normale dagen slechts een uurtje duurt. De kampplaats ligt onder de modder en alles is klam.
Maar het goede nieuws is dat de start morgen met een half uur is uitgesteld en de eerste 6km's wegvallen uit de race wegens onberijdbaar door de modder. 


Btw: We vonden de Afrikaanse versie uit van de French Manicure. Wie volgt? ... :-)