Voet op bekende bodem

Gisterennacht zette ik voet op bekende bodem. Het is nog maar de tweede keer, maar het voelt heel vertrouwd. Kaapstad, hier ben ik weer!
Er volgt een deugddoende nachtrust en een uitgebreid ontbijt met zicht op de skyline van Kaapstad.

Vanuit onze kamer kijken we vlak op de Tafelberg, deze ligt vanmorgen jammergenoeg nog in de wolken.

De fiets red ik uit zijn koffer en herstel ik in zijn eer. Daarbij heb ik hulp nodig van de plaatselijke fietsenmaker, die maakt de banden weer tubeless. Ik krijg er zelf met een handpomp niet voldoende druk op om ze weer op zijn plaats te zetten. Hulp van een specialist is dus vereist. En die is duidelijk voorbereid op de komst van de Cape Epicers!

Het is druk in de zaak en ze vragen me terug te komen "at fourish", vrij vertaalt: "probeer zo ongeveer rond een uur of vier nog eens langs te komen om te zien of het misschien al klaar zou kunnen zijn!".
6 uurtjes zijn dat en da's ruim voldoende voor, koffie at Jason on Bree Street, een wandeling tot aan The V&A Waterfront via de Craftsmarket en tal van leuke winkeltjes met gezellige rommel, lunch in Den Anker ( een bekend Belgisch restaurant ) en souvenier shopping (een beetje vroeg, denk je, maar mijn ervaring vorig jaar leert me, niet te wachten tot de laatste dag om souveniertjes te kopen! )

De V&A Waterfront, is het bruisende hart van Kaapstad en alle pré-Cape Epic-events. Zondag begint de race en de Cape is al voelbaar en zichtbaar aanwezig.
Morgen fiets ik de eerste kilometertjes op Zuid-Afrikaanse bodem.

Training O2Bikers C-Babes in Gran Canaria

Op weg naar mijn tweede deelname aan de Absa Cape Epic, maak ik een tussenlanding in Gran Canaria met mijn partner Fien Lammertyn van de MTBabes.

In Maspalomas, het zuiden van het eiland Gran Canaria woont Danilo Rabito.

Sinds kort begeleidt hij hier, onder de naam VeLOCAnaria, MTB-ers die zich voorbereiden op een meerdaagse of op een sportief seizoen.

Check it on: www.velocanaria.com

Hoe onze trainingen verliepen zie je hier:

Vallen en weer Opstaan

"De uitdaging in het leven zit'm niet in het vallen, maar in het weer opstaan." 

Een mooie spreuk die ik ergens las en die ik normaal weer zou vergeten. Zoals een goeie mop waarvan je denkt: "Die moet ik onthouden!" Maar wanneer je ze wil bovenhalen tijdens een trainingsrit met je fietspartners, blijkt dat je ze toch ergens kwijtgespeeld bent. Deze spreuk kan ik echter niet vergeten, ze is letterlijk op (of beter ‘in’?) mijn lijf geschreven. Mijn volledige body is voorzien van ezelsbruggetjes om elk moment van de dag gewild of ongewild aan deze spreuk herinnerd te worden. (De aerodynamica ten spijt.) Ik sta mezelf wel toe er één woordje aan te veranderen:

"De uitdaging in het mountainbiken zit'm niet in het vallen, maar in het weer opstaan."