De M(ini) 240

Bij het verschijnen van de augustus editie van O2Bikers kreeg ik meteen reactie van mijn eerder besproken DS ( Direttore Sportivo ) op mijn column. ( lees ook hier op de blog item juli )

“Leuk artikel”, smste hij, “mooie foto! Maar waarom draag je er niet onze gifgroene teamoutfit?”

Dit was een terechte vraag ik die eerlijkgezegd verwachtte.

Bij gebrek aan een goed excuus vertelde ik hem “the truth and nothing but the truth”.

Ik schreef terug: “Over de kledij? Om de (stomme) reden dat het een goede kleurenmatch is met mijn fietsje. De rood-witte Castelli outfit past perfect bij de rood-witte Trek 9.9SSL. Het is een vrouwenzaak!! ”
Ik kan alleen maar als tip meegeven dat je het bij vrouwen niet al te ver moet zoeken.

Niet lang daarna had ik geen dergelijke uitleg meer. Want daar was hij, de langverwachtte teamfiets die perfect matcht met mijn gifgroene

C-Bearpakje!

Alle goeie dingen bestaan in drieën

“De magische drie.

De kracht van drie.

Drie teveel.”

Drie titels, want alle goede dingen bestaan in drieën.

Sta er eens bij stil hoe “drie” in onze geest verankerd zit:

·     Een goed verhaal bestaat uit drie delen: begin-midden-einde.

·      In een sprookje mag je altijd drie wensen doen.

·      In wiskunde bestaat, “de regel van drie”.

·      Men zegt:”Drie keer is scheepsrecht, derde keer goeie keer, ik tel tot drie...” .

·      Drie in de sport,

o   de Heilige drievuldigheid: “eten-rusten-trainen”.

o   Bij wedstrijden draait het om drie plaatsen

o    een training is opgebouwd in drie fases: opwarming, interval, cooldown.

Met andere woorden:

Alle goede dingen bestaan in drieën. Zo zit in onze maatschappij in elkaar.

Al dat gedrie heeft een drieste impact op mijn gestel, het slaat op mijn drie darmen (de dunne, de dikke en de endeldarm). Als ik aan drie denk, dan denk ik aan eten, aan de basis van een evenwichtige voeding: koolhydraten, eiwitten en vetten.

Vooral dan aan dat derde, want bij mij is er van dat derde teveel.  

 “Ik heb drie kilogram overtollig vet”.

Rust, Roest!?

“Jij gaat niet blij zijn met wat ik straks ga vertellen.”

Ik hou onmiddellijk de benen stil. Dat mijn hartslag amper 175 is, kan me niet schelen. Ik ben kapot en waarom zou ik me verder uitsloven als het verdict van mijn maximale inspanningstest al gevallen is?

“Jij gaat 2weken niet fietsen.” Mijn steun en toeverlaat Natacha kraait enthousiast: “Perfecte timing, ik heb net de sleutel van mijn appartement en kan wel hulp gebruiken bij het schilderen.”

“Ah neen, dat laat ik je ook niet doen!” Hiermee komt mijn trainer terug op zijn woorden en maakt ervan: “ Jij neemt 2 weken RUST!”